Могила на чужбине

После долгих поисков удалось найти могилу белорусского эмигрантского политика Александра Колоши (1905-1985).
Могила на чужбине
istpravda.ru
Александр Колоша (вместе с Ларисой и Иваном Гениюш) был вывезен из Чехословакии и в 1948 году в столицу советской Беларуси и был осужден на 25 лет, пишет блогер burk001. В 1955 году этот человек получил возможность вернутся в ЧССР.

Александр Колоша был вице-президентом Белорусского комитета самопомощи (БКС) в Берлине. Он также является одним из авторов «Беларуска-нямецкага слоўніка» (Бэрлін, 1942) и «Беларуска-нямецкага слоўнiка» (н.в., 1943).

Стоит отметить, что «Белорусский комитет самопомощи» был создан весной 1940 года при Белорусском представительстве в Берлине. Тогда же были открыты представительства этой организации в Познани, Лодзи, Варшаве, Праге, Торуни, Вене, Лейпциге и других городах.

Этот человек был женат на дочери белорусского деятеля Николая Вершинина Ольге. Похоронена ли вместе в Александром его супруга, не известно. В архиве бывшей чехословацкой ГБ до сих пор хранится дело Александра Колоши.

Приводим выдержки из книги Ларисы Гениюш «Споведзь», имеющие отношение к этому человеку: «Хутка пасьля маяго прыезду ў Прагу памёр Тамаш Грыб – таксама член ураду БНР, наймалодшы яго міністар. Памёр на васпаленьне лёгкіх – дарагі Флемінг тады яшчэ ня даў людзям пэніцыліну. Усе мы езьдзілі на крэмацыю, якая сама па сабе ўжо была для мяне дзівам. Там я пазнаёмілася з Ермачэнкам, Русаком, Бакачом, Калошам і інш.».

«Загадкава багата жыў толькі адзін Іван Абрамавіч Ермачэнка. Быў гэта лекар… Сябру Калошы ён даў працу чорнарабочага ў сябе на віле ля Прагі й плаціў чалавеку грашы».

«Малады інж. Калоша, худы й вымучаны некалі беспрацоўнасьцю й такі можна сказаць голадам, тым цяжкім голадам, калі ўсё ёсьць і толькі няма граша, каб пад’есьці, цяпер ажаніўся з Ольгай Вяршынінай і быў недзе на нейкай рабоце. Ня памятаю, можа, нат выехаў недзе. На вочы нейк не пападаўся.

Ольга Вяршыніна была дачкою нейкага вельмі для мяне загадачнага чалавека, беларуса, безумоўна, але я яго ў жывых не застала. Жанаты ён быў з чэшкаю, якая разам з ім вельмі памагала ў свой час новапрыбыўшым беларускім сту-дэнтам у Празе. Яны радзілі ім, як умелі, падкармлівалі, калі трэба, і для многіх былі як бацькі. Казалі, што Вяршынін – гэта было не яго ўласнае прозьвішча. Пасьля Калошу чэхі выдалі саветам разам з намі. Ня ведаю, на сколькі быў ён засуджаны й гдзе яго выслалі. Ведаю толькі, што нарэшце ён вярнуўся ў Прагу, але Олі свае ўжо не застаў, яна з труднасьці пакончыла самагубствам. У каго былі дзеці, ня ведаю».

"Историческая правда"
00:34 22/05/2017
загружаются комментарии